Smok Manticos

Wysłuchaj [115366|Morroka Wallindera].

Nie zawsze tak było. Przybyłem tu, kiedy mieszkał tu jeszcze [115394|Manticos]. Wtedy żywioły były jeszcze bardzo stabilne, nawet pomimo fluktuacji, spowodowanych przez ryki [115394|Manticosa].

Słyszałem kiedyś, jak inne Smoki twierdziły, że w odległej przeszłości [115394|Manticos] i budowniczy grobowca, [115395|Alimus Posępne Złoto], byli ze sobą bardzo blisko. Być może to związek z żywiołem ziemi spowodował, że smok zaufał [115395|Alimusowi], którego ciało było przepełnione Duchem Ziemi, a to doprowadziło do tragicznych wydarzeń, które nastąpiły potem.

Klan Posępnego Złota od niepamiętnych czasów był chciwy i ciągnęło go ku mrokowi, a [115395|Alimus Posępne Złoto] był w tym przodownikiem. Wykorzystywał bliskość między Duchem Ziemi a Smokami Ziemi i zauroczył [115394|Manticosa] tak, by ten dla niego walczył. Nasyłał go na wrogie domeny i przejmował ich bogactwa mineralne.

Wraz ze wzrostem bogactwa [115395|Alimusa Posępnego Złota], wieść o jego działaniach dotarła do uszu Królowej Smoków Ziemi [115396|Lavare], która w gniewie odebrała [115394|Manticosowi] jego smoczą istotę i zdolność używania mocy żywiołów.

([115366|Morrok Wallinder] podniecony zaciera dłonie.)

Później odszedłem stąd, by zająć się innymi sprawami.

Nigdy nie spodziewałem się, że kiedyś wrócę do tego miejsca. [115394|Manticosa] już tu jednak nie ma.

Zamiast niego można spotkać tu tych bandytów.

To była okrutna kara - najgorsza, jaką może sobie wyobrazić Smok.